Guest of honour of GOGBOT 2009

Why Atompunk?
by Bruce Sterling
Why “punk”? Because anyone can do punk, you can do punk yourself. All the tools are there: to search, to find, to cut, to paste, to sample, to remix, to pastiche, to connect high-tech and low-life. It costs us nothing but the eff ort, and requires no official permission.

Why “atom”? Atom is a world: the fantastic world of the Atomic Age.
Hectic and feverish, spacey and radioactive, it was an “age” that lived and died like a doomed punk poet, in only twenty years.
In the quiet ticking of atomic clock, the Atomic Age is close to us. But in cultural time, in the assumptions of what is possible, in what life means, in what is our reality, the Atomic Age is pre-postmodern. It’s archaeo-futuristic. It has broken the
chain-reaction of historical causality. It’s like the dark side of the Moon.

Th e past is an alien world, yet Atompunk is just a jet-trip away. There is not a computer, not a cellphone to be seen, and yet there is Sputnik. Dayglo. The nuclear arms race. Th e dark colossus of the Soviet Union, of totalitarian megaprojects orbiting the skies and covering half the world. Mutual Assured Destruction: an engineered end to all of history, the fi ery consumption of all of it, in the searing blink of an eye!

Time ended the Atomic Age: it broke it and set it loose from history, like a bubble of kitsch and half-forbidden memory, like the glass paperweight in Orwell’s atom-age book of 1948, the futuristic “Nineteen Eighty Four.” Atompunk is not afraid of past or future, because it is cosmotemporal: Atompunk can live gleefully in two, three, fi ve times at once. And Atompunk does it with style.

For a few brief days of carnival, in the ancient Dutch city of Enschede, Atompunk can carry us outside the timestream. Transcending history, it jams a pitchfork in the dung-heap of world heritage. Sunlight touches something hidden, and the sorrows of the moment rot away.

Atompunk. Watch us stare into the abyss, and make it our funhouse mirror!

Waarom Atompunk?
door Bruce Sterling
Waarom ‘punk’? Omdat iedereen kan punken, je kan punk zelf en autonoom doen..
Alle benodigdheden zijn er: om te zoeken, te vinden, om te knippen, te plakken, te proeven, te remixen, om er een kunst uiting van te maken, om hightech en low-life te verbinden. Het kost ons niets, slechts de inspanning en het vereist geen officiële toestemming.
Waarom “atoom”? Atoom is een wereld: de fantastische wereld van de Atomic Age. Hectiek en koortsachtig, Space en radioactief, was het een “tijdperk”, die leefde en stierf als een verdoemde punk dichter, in slechts twintig jaar tijd.

In het rustige tikken van de atoomklok, ligt de Atomic Age dichtbij ons. Maar in de culturele tijd, in de veronderstellingen van wat mogelijk is, in wat het leven betekent, in wat onze werkelijkheid betekent, is de Atomic Age pre-postmodern. Het is archaeo-futuristisch.
Zij heeft de ketting-reactie verbroken van historische verband.. Het is als the Darkside of the Moon.

Het verleden is een onbekende, vervreemdende wereld, maar Atompunk is slechts op een jet-trip afstand. Er is geen computer, geen mobiel te zien, en toch is er Spoetnik. Dayglo.

De nucleaire wapenwedloop. De donkere kolos van de Sovjet-Unie, van de totalitaire megaprojecten in een baan om de aarde, de helft van de wereld omvattend. Wederzijdse Gegarandeerde Vernietiging: de technologie gebruiken om een einde te maken aan alle geschiedenis,
de vurige consumptie van dit alles, binnen 1 verhitte oogwenk!

De tijd eindigde de Atomic Age: de tijd verbrak het en maakte deze dan los van de geschiedenis, als een zeepbel van kitsch en half verboden geheugen, zoals het glazen presse-papier in Orwell’s atom-age boek van 1948, het futuristische “1984.” Atompunk is niet bang voor het verleden of de toekomst, want het is cosmotemporaal: atompunk kan vrolijk leven in twee, drie, vijf keer tegelijk. En Atompunk doet het met stijl.

Voor een paar korte dagen van carnaval, in de oude Nederlandse stad Enschede, kan Atompunk ons meevoeren tot buiten de normale tijdstroom. Geschiedenis overstijgend, wrikt het een hooivork in de mesthoop van het werelderfgoed. Zonlicht raakt iets verborgens, en de zorgen van het moment rotten weg.

Atompunk. Zie ons staren in de afgrond, we maken het onze lachspiegel!